Zacznijmy jednak od początku. Przez pierwsze dwa dni rozgrywano fazę grupową, o której możesz przeczytać tutaj. Faza pucharowa rozpoczęła się od fazy Last 90. W tej rundzie wystąpili wszyscy trzej Polacy, oraz mistrz świata – John Higgins, który przegrał jeden mecz w swojej grupie.

W meczu Szkota niespodzianki nie było, wygrał on 3-0 Belgiem Peterem Bullenem. Z Polaków najlepiej zaprezentował się Krzysztof Wróbel, który pokonał 3-1 Sanjina Kusana z Chorwacji, aby w rundzie Last 64 przegrać 1-3 z Markiem Kingiem. Niestety, Jarosław Kowalski i Michał Zieliński przegrali w swoich pierwszych pucharowych meczach odpowiednio 1-3 z Robertem Drahnem oraz 2-3 z Jornem Hannesem-Huhnem (obaj Niemcy).

W fazie Last 64 rywalizację rozpoczęli prawie wszyscy profesjonaliści. W większości zapadały planowane roztrzygnięcia, lecz było też kilka niespodzianek. O mały włos z turniejem pożegnałby się Ken Doherty, jednak break powyżej 100 punktów w decydującym freamie przeważył szalę zwycięstwa na korzyść Irlandczyka w meczu, w którym przeciwnikiem był Jack Lisowski. Nie uratowali się natomiast Tom Ford oraz Matthew Selt, którzy przegrali 2-3 i 1-3 z Brazylijczykami: Igorem Figueiredo oraz Itaro Santosem. Słaba forma mistrza świata, Johna Higginsa potwierdziła się, bo już w tak wczesnej fazie rozgrywek musiał uznać wyższość Barry’ego Pinchesa przegrywając 1-3. Największą niespodziankę, żeby nie powiedzieć sensację sprawił czternastoletni mistrz europy do lat 19 wygrywając 3-0 z 12. zawodnikiem świata, Joe Perrym.

W kolejnej rundzie: Last 32, za sprawą tych niespodzianek mieliśmy możliwość zobaczyć aż czterech amatorów, z czego dwóch spotkało się w jednym pojedynku. W tej fazie rozgrywek niespodzianek oczywiście nie zabrakło: Jedną z większych sprawił Daniel Wells, wygrywając 3-0 z Markiem Kingiem. Swoją dobrą passę rozpoczął również Rory McLeod, który wygrał 3-2 z Rickym Waldenem. Niewątpliwe największą sensacją tej rundy była porażka Stephena Maguire’a 0-3 z nadal grającym na światowym poziomie Jimmym Whitem. Rady tym razem nie dali amatorzy: Igor Figueiredo przegrał 0-3 z Markiem Selbym, a Luca Brecel w tym samym stosunku uległ Jimmiemu Michie. W jedynym amatorskim meczu Itaro Santos wygrał 3-2 z Maurice Le Duciem, mimo, że przegrywał już 0-2.

W 1/8 finału ponownie spodziewane rozstrzygnięcia dominowały nad niespodziankami, lecz tych także nie brakowało. Największą z nich była porażka Marka Selby’ego 0-3 z Rorym McLeodem. Nie można również zapomnieć o meczu Michael Holt – Jimmy White: sześciokrotny wicemistrz świata ponownie wygrał – tym razem 3:1. Ostatni z amatorów w turnieju, Brazylijczyk Itaro Santos przegrał 1-3 z Joe Swailem.

Patrząc na drabinkę turniejową, można zauważyć, że skład ćwierćfinałowy był dość niespodziewany – do 1/4 finału doszło jedynie dwóch zawodników z pierwszej 16 rankingu. W półfinałach było ich jeszcze mniej, a to za sprawą wspaniałej gry Rory’ego McLeoda, który odprawił tym razem Ryana Daya, wygrywając 3-0. Drugi z faworytów, Shaun Murphy nie zawiódł, wygrywając 3-1 z Kenem Dohertym. W kolejnym meczu niespodzianki również nie było, Jimmy Michie musiał uznać wyższość Joe Swaila. Czwarty ćwierćfinał to znów kontynuacja świetnej passy White’a, który znów 3-1 pokonał Marka Davisa.

O mały włos, a w półfinałach doszłoby do kolejnej ogromnej sensacji – Rory McLeod prowadził już 2-0 z Shaunem Murphym, ale doświadczenie mistrza świata z roku 2005 pozwoliło wyciągnąć ten wynik na 3-2 na swoją korzyść, natomiast Jimmy White nie zamierzał poprzestać, tym razem ogrywając Irlandczyka z Północy, Joe Swaila 3-1.

Finał Murphy-White to już ich trzeci mecz w tym sezonie ogórkowym (pierwszy wygrał Murphy 5-1 w World Series of Snooker, drugi natomiast padł łupem White’a – wygrana 6-4 w Sangsom 6-reds). Tym razem wątpliwości nie było – Murphy ponownie zwyciężył, tym razem 4-0, a Jimmy White w całym meczu zdobył jedyne 39 punktów.

Stało się. Najpierw próbowali Tajowie, na turniejach Sangsom 6-reds. Potem próbowali Pat Mooney i John Higgins w swojej serii World Series of Snooker. Teraz spróbujmy my wszyscy. 6 reds World Championship nadchodzi! Zapomnijmy o breakach powyżej 100 punktów oraz o 147.

Przez większość kibiców znienawidzona odmiana gry. Na sześciu czerwonych najwyższym możliwym breakiem do wbicia jest 75. Niektórzy uważają to wręcz za profanację tego sportu. Ale bez względu na komentarze, już w grudniu 2009 roku odbędą się 1. Mistrzostwa Świata w Snookera na 6 czerwonych!

Przejdźmy do szczegółów – Turniej odbędzie w irlandzkim Killarney się w dniach 15-18 grudnia 2009, czyli tuż po UK Championship. Nagrody finansowe jak na turniej rangi mistrzowskiej są dość skromne – pula nagród to zaledwie 35 tysięcy fun…a nie, nie, snooker wychodzi poza wyspy, to widać – nagrody zostaną wypłacone w Euro. W turnieju ma wziąć udział 160 zawodników, w tym wszyscy gracze z Main Touru. Przez pierwsze dwa dni turniej ma być rozgrywany w fazie grupowej, a potem puchar od fazy Last 64.

Przez pierwsze 3 dni wstęp na turniej będzie wolny, natomiast ostatni dzień, który ma być transmitowany przez telewizję wyniesie nas 10 euro.

Pozostawione zostaje jedno pytanie – kiedy zupełnie odejdzie się od rozgrywania snookera na 15 czerwonych? Wydaje się niemożliwe? Bardzo możliwe. Kto kilka lat temu słyszał o snookerze na 6 bilach za 1 punkt?

Zawodnicy zostali podzieleni na 45 grup. Rywalizacja toczyła się do 2 wygranych freamów. Wszyscy zawodnicy z miejsc 1. i 2. awansowali do fazy pucharowej, do rund Last 64 lub Last 90.

Przejdźmy do gier grupowych. Spójrzmy na grupę oznaczoną numerem 45: Tam rywalizował Michał Zieliński. Mecze rozgrywał z Holendrem Coenem Foolem, Szwajcarem Bashkimem Azizajem oraz Niemcem Thomasem Valentinem. Wszystkie mecze wygrał: z reprezentantem gospodarzy 2-0, natomiast z pozostałymi zawodnikami po 2-1.

Kolejną „polską” grupą była ta z numerkiem 40, tam rywalizował Jarosław Kowalski. Bilans wyśmienity: Wszystkie mecze wygrane 2-0, a rywalizował z Arminem Lesivem (Niemcy), Peterem Molnarem (Węgry) oraz Oliverem Krempem (Niemcy).

Najmniej szczęścia miał Krzysztof Wróbel. Trafił na Andreasa Hollina z Niemiec, Martina Ruddy z Holandii oraz na Mistrza Europy U-19, Lucę Brecela z Belgii. Z dwoma pierwszymi wygrał bez problemów – po 2:0, natomiast mecz z Brecelem rozstrzygnął się w decydującej partii, którą Wróbel przegrał. Ostatecznie zajął 2. miejsce w swojej grupie.

Oprócz naszych zawodników na uwagę zasługuje fakt obecność ostatnio popularnego Jacka Lisowskiego, który z bilansem freamów 6:0 zajął 1. miejsce w swojej, 33. grupie.

Profesjonaliści, którzy osiągnęli komplet zwycięstw w swoich grupach:
Shaun Murphy (grupa 1), Stephen Maguire (grupa 2), Ryan Day (grupa 4), Mark Selby (grupa 5), Joe Perry (grupa 6), Judd Trump (grupa 7), Mark King (grupa 8), Barry Hawkins (grupa 9), Jamie Cope (grupa 10), Dave Harold (grupa 11), Ricky Walden (grupa 12), Stuart Bingham (grupa 13), Joe Swail (grupa 14), Michael Holt (grupa 15), Alan McManus (grupa 16), Fergal O’Brien (grupa 17), Gerard Greene (grupa 18), Dominic Dale (grupa 19), Michael Judge (grupa 20), Rory McLeod (grupa 21), Marcus Campbell (grupa 22), Andrew Higginson (grupa 23), Ken Doherty (grupa 24), Daniel Wells (grupa 25), Mark Davis (grupa 26), Jimmy Michie (grupa 27), Tom Ford (grupa 28), Barry Pinches (grupa 29), Matthew Selt (grupa 30), Jimmy White (grupa 31), Rod Lawler (grupa 32), oraz Tony Drago (grupa 34).

Jedynym profesjonalistą, który przegrał mecz w fazie grupowej był… John Higgins! Tak, obecny mistrz świata przegrał 0-2 z Anglikiem Warrenem Smithem, na szczęście dwa pozostałe mecze wygrał awansując do fazy pucharowej. Ale czy jest jakaś rzecz, która upoważnia mistrza świata do porażki z amatorem? Miejmy nadzieję, że to wypadek przy pracy.

A my poznaliśmy już drabinkę fazy pucharowej. Oto ona:

Last 90:
Tim van Goubergen (Belgia) 1-3 Michael Betzinger (Niemcy)
Coen Fool (Holandia) 1-3 Roman Dietzel (Niemcy)
Thomas Moser (Niemcy) 2-3 Volker Lawetzki (Niemcy)
Sebastiaan Kan (Holandia) 3-1 Christian Gnamm (Niemcy)
Tom Egger (Niemcy) 1-3 Frans van Eekelen (Holandia)
Jacob Stacha (Niemcy) 1-3 Misja van Vonderen (Holandia)
Krzysztof Wróbel (Polska) 3-1 Sanjin Kusan (Chorwacja)
Peter Molnar (Węgry) 1-3 Christian Schrick (Niemcy)
Igor Figueiredo (Brazylia) 3-1 Olaf Thode (Niemcy)
Eddy Kindermans (Belgia) 3-1 Julian Breier (Niemcy)
Delaney Taylor (Walia) 2-3 Kevin Lammermann (Niemcy)
John Higgins (Szkocja) 3-0 Peter Bullen (Belgia)
Thomas Brunner (Niemcy) 0-3 Lasse Munstermann (Niemcy)
Maurice Le Duc (Holandia) 3-1 Hajo Meyer (Niemcy)
Itaro Santos (Brazylia) 3-0 Wolfgang Brandmeier (Niemcy)
Rene van Rijsbergen (Holandia) 3-0 Werner Pilz (Niemcy)
Markus Hertle (Niemcy) 1-3 Joris Maas (Holandia)
Armin Schmidt (Niemcy) 1-3 Alain Vandersteen (Belgia)
Luca Brecel (Belgia) 3-1 Thomas Cesal (Niemcy)
Chris McBreen (Nowa Zelandia) 3-0 Thomas Senne (Niemcy)
Jarosław Kowalski (Polska) 1-3 Robert Drahn (Niemcy)
Jurian Heusdens (Belgia) 3-2 Jurgen Kesseler (Niemcy)
Patrick Dauscher (Niemcy) 3-1 Falk Hollenwager (Szwajcaria)
Robert Haimerl (Niemcy) 0-3 Lee Richardson (Anglia)
Jorn Hannes-Huhn (Niemcy) 3-2 Michał Zieliński (Polska)
Roberto Abart (Niemcy) 0-3 Mike Henson (Szkocja)

Last 64:
Shaun Murphy (Anglia) 3-1 Michael Betzinger (Niemcy)
Rod Lawler (Anglia) 3-0 Roman Dietzel (Niemcy)
Fergal O’Brien (Irlandia) 3-0 Volker Lawetzki (Niemcy)
Alan McManus (Szkocja) 3-0 Sebastiaan Kan (Holandia)
Barry Hawkins (Anglia) 3-1 Frans van Eekelen (Holandia)
Jack Lisowski (Anglia) 2-3 Ken Doherty (Irlandia)
Daniel Wells (Walia) 3-1 Misja van Vonderen (Holandia)
Mark King (Anglia) 3-1 Krzysztof Wróbel (Polska)
Mark Selby (Anglia) 3-0 Christian Schrick (Niemcy)
Tom Ford (Anglia) 2-3 Igor Figueiredo (Brazylia)
Rory McLeod (Anglia) 3-0 Jurgen van Roy (Belgia)
Ricky Walden (Anglia) 3-0 Eddy Kindermans (Belgia)
Stuart Bingham (Anglia) 3-0 Kevin Lammermann (Niemcy)
Naeem Mohammed (Anglia) 0-3 Michael Judge (Irlandia)
Barry Pinches (Anglia) 3-1 John Higgins (Szkocja)
Ryan Day (Walia) 3-0 Lasse Munstermann (Niemcy)
Warren Smith (Anglia) 1-3 Maurice Le Duc (Holandia)
Matthew Selt (Anglia) 1-3 Itaro Santos (Brazylia)
Dominic Dale (Walia) 3-0 Sascha Lippe (Niemcy)
Joe Swail (Irlandia Płn.) 3-2 Rene van Rijsbergen (Holandia)
Dave Harold (Anglia) 3-0 Joris Maas (Holandia)
Kuldesh Johal (Anglia) 1-3 Marcus Campbell (Szkocja)
Jimmy Michie (Anglia) 3-0 Alain Vandersteen (Belgia)
Joe Perry (Anglia) 0-3 Luca Brecel (Belgia)
Judd Trump (Anglia) 3-2 Chris McBreen (Nowa Zelandia)
Mark Davis (Anglia) 3-0 Robert Drahn (Niemcy)
Andrew Higginson (Anglia) 3-2 Tony Drago (Malta)
Jamie Cope (Anglia) 3-0 Jurian Heusdens (Belgia)
Michael Holt (Anglia) 3-0 Patrick Dauscher (Niemcy)
Gerard Greene (Irlandia Płn.) 3-1 Lee Richardson (Anglia)
Jimmy White (Anglia) 3-0 Jorn Hannes-Huhn (Niemcy)
Stephen Maguire (Szkocja) 3-0 Mike Henson (Szkocja)

Last 32:
Shaun Murphy (Anglia) 3-1 Rod Lawler (Anglia)
Fergal O’Brien (Irlandia) 2-3 Alan McManus (Szkocja)
Barry Hawkins (Anglia) 1-3 Ken Doherty (Irlandia)
Daniel Wells (Walia) 3-0 Mark King (Anglia)
Mark Selby (Anglia) 3-0 Igor Figueiredo (Brazylia)
Rory McLeod (Anglia) 3-2 Ricky Walden (Anglia)
Stuart Bingham (Anglia) 3-2 Michael Judge (Irlandia)
Barry Pinches (Anglia) 1-3 Ryan Day (Walia)
Maurice Le Duc (Holandia) 2-3 Itaro Santos (Brazylia)
Dominic Dale (Walia) 0-3 Joe Swail (Irlandia Płn.)
Dave Harold (Anglia) 1-3 Marcus Campbell (Szkocja)
Jimmy Michie (Anglia) 3-0 Luca Brecel (Belgia)
Judd Trump (Anglia) 1-3 Mark Davis (Anglia)
Andrew Higginson (Anglia) 3-1 Jamie Cope (Anglia)
Michael Holt (Anglia) 3-2 Gerard Greene (Irlandia Płn.)
Jimmy White (Anglia) 3-0 Stephen Maguire (Szkocja)

Last 16:
Shaun Murphy (Anglia) 3-1 Alan McManus (Szkocja)
Ken Doherty (Irlandia) 3-1 Daniel Wells (Walia)
Mark Selby (Anglia) 0-3 Rory McLeod (Anglia)
Stuart Bingham (Anglia) 1-3 Ryan Day (Walia)
Itaro Santos (Brazylia) 1-3 Joe Swail (Irlandia Płn.)
Marcus Campbell (Szkocja) 0-3 Jimmy Michie (Anglia)
Mark Davis (Anglia) 3-1 Andrew Higginson (Anglia)
Michael Holt (Anglia) 1-3 Jimmy White (Anglia)

Ćwierćfinały:
Shaun Murphy (Anglia) 3-1 Ken Doherty (Irlandia)
Rory McLeod (Anglia) 3-0 Ryan Day (Walia)
Joe Swail (Irlandia Płn.) 3-1 Jimmy Michie (Anglia)
Mark Davis (Anglia) 1-3 Jimmy White (Anglia)

Półfinały:
Shaun Murphy (Anglia) 3-2 Rory McLeod (Anglia)
Joe Swail (Irlandia Płn.) 1-3 Jimmy White (Anglia)

Finał:
Shaun Murphy (Anglia) 4-0 Jimmy White (Anglia)

Tydzień temu Mark Williams grał w ćwierćfinale turnieju pokazowego TCC Pro-Am. Jego przeciwnikiem miał być Shaun Murphy, który się jednak wycofał ze względu na swoją chorobę. W drugim ćwierćfinale odbywającym się tego dnia mieli grać ze sobą Mark Davis i Jamie Jones. Davis tego samego dnia grał mecz eliminacyjny do Shanghai Masters, więc on również poddał swój mecz w TCC Pro-Am.

Tego samego dnia miał odbyć się półfinał pomiędzy zwycięzcami tych dwóch ćwierćfinałów. Skoro ćwierćfinały się nie odbyły, organizatorzy wydłużyli długość tego półfinału, z formuły „best of 7″ na „best of 11″. Problem w tym, że drugi półfinał, pomiędzy Stevensem a Morganem, został rozegrany w zaplanowanej formule „best of 7″… Nie widziałem jeszcze turnieju, w którym dwa mecze tej samej rundy miały różną długość.

Przejdźmy do tego półfinału. Gdyby zakończył się on po wygraniu czwartego frejma przez jednego z zawodników, Jones pokonałby Williamsa 4-1. Ale mecz toczy się dalej, Jones potrzebuje jeszcze dwóch frejmów do zwycięstwa. Ale w tym momencie budzi się Williams i… wygrywa 6-5.

W drugim półfinale Morgan pokonał Stevensa 4-1. Ciekawe, jak brzmiałby wynik, gdyby wydłużono i ten mecz.

Koniec końców, mamy finał Williams – Morgan. Miał on odbyć się dzisiaj, 13 sierpnia. No i na złość organizatorom, były mistrz świata złamał nadgarstek i zagrać nie mógł. Postanowiono, że mecz finałowy zostanie przełożony. Na kiedy? Nie wiadomo.

Lokalizacja turnieju w tym przypadku odegrała (niestety) większe znaczenie niż zazwyczaj. Dlaczego niestety? Nawet średnio znający się na snookerze kibic zadałby sobie pytanie: „A gdzie się podziali zawodnicy z Europy? Czyżby ich umiejętności nie były tak wysokie, aby mogli startować na mistrzostwach świata?”. Nie. Europa (a w szczególności Wielka Brytania, co oczywiste) posiada jednych z najlepszych zawodników na świecie. Nie sposób nie wspomnieć tutaj o Belgu Luce Brecelu, który w wieku 14 lat wygrał Mistrzostwa Europy do lat… 19.

A więc dlaczego nie przyjechali? Odpowiedź jest prosta: Iran. Oczywiście nikt z federacji nie przyzna się do winy, że wybór tej lokalizacji był po prostu pomyłką, żeby nie użyć brzydszego słowa. Jeżeli związki krajowe obawiają się wysłać zawodników na turniej międzynarodowy w trosce o ich bezpieczeństwo, to coś tu nie gra. Jakby tego było mało, IBSF postanowił dołożyć nam dreszczyku emocji organizując listopadowe Mistrzostwa Świata w indyjskim Hyderabadzie.

Koniec z narzekaniem na organizację, co z wynikami? Oczywistością było, że pod nieobecność zawodników brytyjskich skrzydła mogą rozwinąć przede wszystkim Tajowie i Chińczycy, a i ściany lubią gospodarzom pomagać.

Nie było inaczej. Wszyscy Tajowie i Chińczycy (a było ich w sumie sześciu) zajęli pierwsze miejsca w swoich grupach. Grup było 8, w związku z czym pozostałe dwa pierwsze miejsca w grupach zajęli właśnie gospodarze. Jednym z nich był Soheil Vahedi, który zajął 4. miejsce na lipcowych World Games. Oczywiście oprócz tych zawodników awansowali też inni, w końcu do fazy pucharowej przeszło 32 graczy. Ale jeżeli spojrzymy na skład ćwierćfinałów, to już będziemy wiedzieć, że są tam tylko zawodnicy, którzy zajęli pierwsze miejsca w grupach. I właściwie dopiero od tej fazy rozgrywek zaczęło się robić ciekawie, bo wcześniej po prostu wiało nudą.

Mój skromny faworyt, były zawodnik Main Touru (być może ktoś go pamięta z pojedynku z O’Sullivanem na MŚ 2008 w Sheffield) Liu Chuang dochodząc do ćwierćfinału miał stracone 7 frejmów w 7 pojedynkach. Bilans wyśmienity. W najlepszej ósemce przyszło mu spotkać się z reprezentantem gospodarzy, Amirem Sarkhooshem. I co tu dużo gadać, wygrał 6-0. Bilans: 7 frejmów w 8 pojedynkach.

Kolejny mecz ćwierćfinałowy, to kolejny mecz Iran – Chiny, czyli Vahedi – Hanqing. Tym razem gospodarze się zrewanżowali, bo triumfował Vahedi 6-1. Wynik spodziewany? Trudno powiedzieć. Snooker w Chinach stoi na bardzo wysokim poziomie, liczba ich reprezentantów w Main Tourze powoli zbliża się do 10. Z drugiej strony, Vahedi zajął 4. miejsce na World Games. Byłby to świetny wynik, ale pomijam już obstawę tamtego turnieju… Stało się, jak się stało, Iran jest w półfinale. Bilans: 10 frejmów w 8 pojedynkach.

I dochodzimy wreszcie do ostatniego Chińczyka w turnieju, czyli Li Yana. W ćwierćfinale przyszło mu zmierzyć się z reprezentantem zawsze mocnej Tajlandii, Yuttapopem Pakpojem. Szczerze mówiąc, ciężko mi coś o Taju powiedzieć, natomiast Li Yan miał okazję nam się pokazać w kilku turniejach, dostawał dzike karty w turniejach Main Touru. Niespodzianki zatem nie było, Yan wygrywa 6-2. Bilans: 5 frejmów w 8 pojedynkach.

Ostatni ćwierćfinał to mecz dwóch Tajów: Thanawata Tirapongpaiboona oraz Noppona Saengkhama. W żadnych liczących się turniejach nie startowali, może WSA powinna pomyśleć o turnieju w Tajlandii? Chociaż pewnie odbyłoby się to kosztem turniejów w Eur… w Wielkiej Brytanii. Europa przecież nie ma żadnego turnieju. Ostatecznie wygrał ten drugi 6-0. Bilans: 7 frejmów w 8 pojedynkach.

No i czas na półfinały: Vahedi – Yan oraz Chuang – Saengkham. No i tu się wreszcie zaczęło! O ile mecze ćwierćfinałowe były po prostu jednostronne, o tyle mecze półfinałowe to prawdziwe horrory. Po cichu liczyłem na Chiński finał, Chuang to były Maintourzysta, a Yan błyszczał na tym turnieju.

Okazało się jednak, że ściany dalej robiły swoje. Vahedi przedarł się do finału wygrywając 7-6. Identyczny wynik padł w drugim meczu półfinałowym. Ku mojemu zaskoczeniu znów Chińczyk przegrał. I tu już wiedziałem, że Taj został przeze mnie niedoceniony.

W finale spotkali się Vahedi i Saengkham. O obu wiedziałem mniej więcej tyle samo: Obaj wygrali z Chińczykami. Miałem też na uwadze dobry występ Vahediego w World Games i to, że jest tu gospodarzem. Mecz był rozgrywany do 9 wygranych i był oczywiście podzielony na 2 sesje: w pierwszej 8 frejmów, a w drugiej dokończenie. Zgodnie ze snookerowymi zasadami, w każdej sesji po 4 frejmie następuje przerwa. No i nastąpiła. Po 12 frejmie. Wtedy Saengkham prowadził 8-4. Pomyślałem wtedy sobie „a, no to już po zabawie, Taj ma ten tytuł”. Wiedziałem jednak, że są to młodzi zawodnicy, mało doświadczeni i psychika w takich momentach potrafi zawieść. No i co? Zawiodła! 8-5, 8-6, 8-7, 8-8. Vahedi zaczął odrabiać straty i doprowadził do remisu. Był oczywistym faworytem 17 partii, bo to on odrabiał straty, to on usadził swojego rywala na krześle. Ale tym razem to on nie wytrzymał. Taj musiał poczekać te dodatkowe 4 frejmy, ale dopiął swego i w tej chwili to on nosi miano Mistrza Świata Amatorów do lat 21. No i oczywiście za 12 miesięcy rozpocznie zmagania w najbardziej elitarnych rozgrywkach snookera na świecie – Main Tourze.

To tyle z tych Mistrzostw Świata. Już w listopadzie w Indiach kolejne gry w których stawką będzie awans do Main Touru – Otwarte Mistrzostwa Świata Amatorów. Zapraszam na relacje.